Trias jest najstarszym
okresem ery mezozoicznej. Nazwa okresu pochodzi od wyraźnej
trójdzielności
litofacjalnej skał
tego wieku zaobserwowanej przez Albertiego na terenie Niemiec w 1834
roku.
Życie w morzach triasu rozwijało się
praktycznie "od nowa" po
wielkim permskim wymieraniu. Nie pojawiły się już trylobity, wielkie
otwornice - fuzulinidy, koralowce czteropromienne i denkowce. Z
amonitowatych do wczesnego triasu przeszły zaledwie dwa rodzaje.
Przypuszczalnie jeden z nich rozpoczął nową linię ewolucyjną i
z końcem triasu w morzach pływało już ok. 100 rodzajów tych zwierząt.
Nigdzie na świecie nie udało się odnaleźć wczesnotriasowych raf koralowych.
Dopiero w środkowym triasie nowe zespoły zwierzęta zaczęły budować struktury
typu rafowego. Pojawiły się koralowce sześciopromienne, które od środkowego
triasu do dziś są najbardziej typowymi organizmami rafotwórczymi. Trias to
także okres, w którym rozpoczął się rozwój mięczaków (głównie małży i ślimaków).
Liczne są szkarłupnie: liliowce i jeżowce.
Z końcem triasu pojawiły się w morzach notozaury - pierwsze morskie gady. Na
lądach pojawiły się w późnym triasie pierwsze
dinozaury.
Skamieniałości organizmów lądowych z przełomu okresów perm/trias są bardzo
rzadkie. Nieliczne znaleziska wskazują na stopniowe wymieranie późnopermskich
gadów ssakokształtnych - terapsydów. Dały one jednak początek nowej grupie
- ssakom.
Koniec triasu przyniósł kolejne globalne wymieranie, które najbardziej odczuły
organizmy morskie. Kryzys przeżywały ekosystemy rafowe. W triasie grupą dominującą
stanowiły paprocie, oraz rośliny nagozalążkowych - szpilkowe, i sagowce. Od
triasu do naszych czasów przetrwał jeden z gatunków miłorzębowych - Miłorząb
japoński (Ginkgo biloba).