Sylur zawdzięcza swą nazwę celtyckiemu
szczepowi Sylurów, którzy zamieszkiwali Wyspy Brytyjskie, gdzie najpierw
badano skały tego okresu.
Z początkami syluru w wodach morskich doszło do ponownego rozkwitu
grup zwierząt, których rozwój został zatrzymany poprzez wymieranie
z końcem ordowiku. Poprzedniej
dominacji nie odzyskały jedynie trylobity. Wzrosło znaczenie małży, a
graptolity,
którym z końcem poprzedniego okresu groziło całkowite wymarcie, w morzach
sylurskich rozwijały się na wielką skalę tworząc nowe formy. Ich masowe nagromadzenia
szkieletów w skałach okresu sylurskiego oraz szybka ewolucja spowodowały,
że zaliczono je do tzw. "skamieniałości przewodnich", czyli takich
na podstawie których można określić dokładny wiek skał.
W morzach sylurskich pojawili się olbrzymi drapieżcy -
staroraki - pływające
skorupiaki spokrewnione ze skorpionami. Obok nich pojawiła się grupa bezszczękowców
-
ostrakoderm, ryb pancernych -
plakoderm i prarekinów.
Trwał proces zasiedlania lądów przez organizmy roślinne. W wilgotnych środowiskach
osiedliły się grzyby, sinice i glony. Z końcem syluru na lądzie pojawiły się
rośliny wyższe, ich występowanie było jednak ściśle związane z istnieniem zbiorników
wodnych lub wilgotnych zagłębień. Rośliny te - psylofity - nie posiadały jeszcze
korzeni, liści ani tkanki przewodzącej, zbudowane były jedynie z prostych łodyg.