Nazwa "ordowik" pochodzi
od Ordowików - plemienia celtyckiego, które kiedyś żyło na Wyspach
Brytyjskich, gdzie odkryto po raz pierwszy skały z tego okresu.
Z początkiem ordowiku odradzają się po późnokambryjskim kryzysie.
Fauna tego okresu bardzo się różnicowała, np. w utworach górnego ordowiku rozpoznano
ponad 400 rodzin morskich bezkręgowców. Większa ich ilość w czasie paleozoiku
pojawiła się tylko z początkiem dewonu. Obok trylobitów w morzach ordowickich
licznie występowały
ramienionogi i ślimaki, a także
graptolity i
łodziki -
grupy, które w kambrze nie miały jeszcze dużego znaczenia.
Szeroko rozpowszechnione
koralowce czteropromienne tworzyły budowle rafowe,
wspomagały je koralowce z grupy denkowców oraz gąbki o szkieletach kalcytowych
-
stromatoporoidy. Dzięki sprzyjającym warunkom w strefie równikowej rafy rozwijały
się bardzo szybko i znacznie przekroczyły rozmiarami kambryjskie budowle archeocjatowe.
Ich budowniczowie przetrwali w kolejnych okresach ery paleozoicznej.
Przypuszcza się, że już w ordowiku pojawiły się w wilgotnych środowiskach pierwsze
rośliny. Znaleziono z tego okresu formy, które interpretuje się jako zarodniki
prymitywnych roślin.