Karbon po raz pierwszy
wyróżniono w 1822 r. na Wyspach Brytyjskich. Jego nazwa pochodzi
od łacińskiej nazwy węgla - carbon, którego ogromne złoża powstały
właśnie w tym okresie. (W Stanach Zjednoczonych utrzymało się jednak
wyróżnienie w miejsce karbonu dwóch okresów: Missipianu i Pennsylwianu).
Życie
w morzach okresu karbońskiego podobne było do życia w okresie dewońskim.
Grupy organizmów takie jak:
liliowce, mszywioły,
ramienionogi,
ślimaki, czy małże nie różniły się zbytnio od swoich poprzedników.
Późnodewońskiego wymierania nie przeżyły natomiast organizmy rafotwórcze
-
stromatoporoidy i
denkowce.
W karbonie raptownie zmalała liczba tych zwierząt, które na drodze ewolucyjnej
wykształciły masywne pancerze. Całkowicie wymarły m.in. ryby pancerne. Miejsce
tych organizmów zastępowały formy doskonalsze takie jak rekiny. Umiejętność
szybkiego poruszania się była bardzo istotna biorąc w obliczu rozwoju skutecznych
drapieżców.
Nowo powstałą grupę w końcu karbonu stanowiły fuzulinidy - duże otwornice.
Mimo tego, że były to organizmy jednokomórkowe, wielkość niektórych dochodziła
do 10cm średnicy. Lądowe płazy zamieszkiwały wybrzeża jezior, rzek, płytkich
mórz lub bagien. W górnym karbonie pojawiły się pierwsze gady, które dzięki
takim cechom jak nieprzepuszczalna dla wody skóra i wykształcenie jaja owodniowego,
mogły uniezależnić się od bliskości wody i kolonizować większe lądowe przestrzenie.
Ewolucja gadów - wykształcenie silnych szczęk i zębów, szkielet umożliwiający
szybkie poruszanie się - spowodowała, iż zaczęły powoli dominować nad płazami.
Karbon był jedynym okresem w dziejach Ziemi, gdzie rośliny występowały tak
obficie. Największy ich rozwój miał miejsce na nisko położonych obszarach.
Do najczęściej znajdowanych form kopalnych należą:
Lepidodendron i
Sigilaria - dwa rodzaje drzewiastych widłaków, których sprasowane pnie w głównej mierze
przyczyniły się do powstania pokładów węgli. Towarzyszyły im rośliny z grupy
skrzypów (np.
kalamity),
kordaity (nagonasienne - szpilkowe) i paprocie.
W karbońskich lasach pojawiły się owady. Wśród nich znalazł się istny gigant
- olbrzymia ważka o rozpiętości skrzydeł ponad 50 cm.