Nazwa okresu pochodzi od hrabstwa Devon znajdującego
się na południu Wysp Brytyjskich, gdzie skały tego wieku były najwcześniej
badane.
W ciepłych morzach dewońskich bujnie rozwijały się organizmy rafotwórcze - koralowce
denkowce i
stromatoporoidy.
Wokół budowanych przez nie raf gromadziły się ramienionogi, małże, ślimaki, liliowce
i mszywioły. Toń morska została zdominowana przez głowonogi:
goniatyty i
klymenie.
Grupy te ewoluowały bardzo szybko, powstawały nowe gatunki, co w połączeniu z
ich szerokim rozprzestrzenieniem geograficznym i cechami charakterystycznymi
pozwoliło wykorzystać je jako
"skamieniałości
przewodnie".
W morzach sylurskich pojawili się olbrzymi drapieżcy - staroraki - pływające
skorupiaki spokrewnione ze skorpionami. Obok nich pojawiła się grupa bezszczękowców
- ostrakoderm, ryb pancernych - plakoderm i prarekinów.
Trwał proces zasiedlania lądów przez organizmy roślinne. W wilgotnych środowiskach
osiedliły się grzyby, sinice i glony. Z końcem syluru na lądzie pojawiły się
rośliny wyższe, ich występowanie było jednak ściśle związane z istnieniem zbiorników
wodnych lub wilgotnych zagłębień. Rośliny te - psylofity - nie posiadały jeszcze
korzeni, liści ani tkanki przewodzącej, zbudowane były jedynie z prostych łodyg.