Łagodny, ptasiomiedniczy dinozaur.
Czaszka korytozaura zwieńczona była półkolistym grzebieniem, mieszczącym
rozszerzenia jamy nosowej, które pełniły zapewne funkcję rezonatorów
głosu. Jego wielkość i kształt zależały od wieku i płci zwierzęcia.
Grzebienie kostne samców były szczególne ważne w sezonie rozrodczym.
Wówczas zmieniała się barwa grzebieni, co przywabiało samice. Podczas
zalotów lub aby przestraszyć rywali, samce prawdopodobnie wydawały
głośny, podobny do trąbki dźwięk. Wypychały powietrze z tchawicy
na zewnątrz przez jamę w grzebieniu, dwa uchyłki boczne i przez nozdrza,
co wzmacniało dźwięk.
Karytozaury mogły poruszać się na dwóch nogach, choć zapewne częściej
podpierały się wszystkimi czterema kończynami, o palcach zakończonych
tępymi kopytami. Nie miały ostrych kolców, ani pazurów, przez co padały
ofiarą drapieżników. Jedyną obroną były płytki kostne znajdujące się
pod skórą, dzięki czemu skóra była bardzo twarda i odporna na zranienia.
Kości miały puste, pneumatyczne, wypełnione jedynie pęcherzykami powietrza
i dlatego były podatne na złamanie. Wielkie stada tych roślinożerców
przemierzały Azję i Amerykę Północną. Poszczególne gatunki różniły
się między sobą kształtem ozdób na głowie. Znaleziska kolonii lęgowych
dinozaurów kaczodziobych w Kanadzie i USA (np. majazaury) pozwoliły
stwierdzić, że dinozaury te gniazdowały gromadnie, blisko siebie, wracając
co roku w te same miejsca, a także zapewne opiekowały się potomstwem
(pisklęta były gniazdownikami - miały za słabo rozwinięte kończyny,
by samodzielnie się poruszać zaraz po wykluciu, a ślady starcia zębów
pozwalają przypuszczać, że były dokarmiane przez rodziców).
|