Korytozaur (Corythosaurus)

Tłumaczenie nazwy rodzajowej: "jaszczur w korynckim hełmie"
Długość ciała: 10 m
Masa ciała: 4 tony
Okres: późna kreda (ok. 75 milionów lat temu)
Łagodny, ptasiomiedniczy dinozaur. Czaszka korytozaura zwieńczona była półkolistym grzebieniem, mieszczącym rozszerzenia jamy nosowej, które pełniły zapewne funkcję rezonatorów głosu. Jego wielkość i kształt zależały od wieku i płci zwierzęcia. Grzebienie kostne samców były szczególne ważne w sezonie rozrodczym. Wówczas zmieniała się barwa grzebieni, co przywabiało samice. Podczas zalotów lub aby przestraszyć rywali, samce prawdopodobnie wydawały głośny, podobny do trąbki dźwięk. Wypychały powietrze z tchawicy na zewnątrz przez jamę w grzebieniu, dwa uchyłki boczne i przez nozdrza, co wzmacniało dźwięk.
Karytozaury mogły poruszać się na dwóch nogach, choć zapewne częściej podpierały się wszystkimi czterema kończynami, o palcach zakończonych tępymi kopytami. Nie miały ostrych kolców, ani pazurów, przez co padały ofiarą drapieżników. Jedyną obroną były płytki kostne znajdujące się pod skórą, dzięki czemu skóra była bardzo twarda i odporna na zranienia. Kości miały puste, pneumatyczne, wypełnione jedynie pęcherzykami powietrza i dlatego były podatne na złamanie. Wielkie stada tych roślinożerców przemierzały Azję i Amerykę Północną. Poszczególne gatunki różniły się między sobą kształtem ozdób na głowie. Znaleziska kolonii lęgowych dinozaurów kaczodziobych w Kanadzie i USA (np. majazaury) pozwoliły stwierdzić, że dinozaury te gniazdowały gromadnie, blisko siebie, wracając co roku w te same miejsca, a także zapewne opiekowały się potomstwem (pisklęta były gniazdownikami - miały za słabo rozwinięte kończyny, by samodzielnie się poruszać zaraz po wykluciu, a ślady starcia zębów pozwalają przypuszczać, że były dokarmiane przez rodziców).
Miejsca znalezisk: Kanada (Alberta), USA (Montana)
 
 
 
 
Bałtowski Park Jurajski jest objęty patronatem Państwowego Instytutu Geologicznego w Warszawie