Iguanodon był dużym, ciężkim ornitopodem,
który żył licznie we wczesnej kredzie. Swą nazwę zawdzięcza zębom
policzkowym o wysokich listwach, podobnych jak u współczesnej roślinożernej
jaszczurki legwana (Iguana). Iguanodon skubał rośliny rogowym pyskiem
i przeżuwał je zębami policzkowymi, wykonując nietypowe dla gadów
poprzeczne ruchy ruchomych szczęk górnych. Był jednym z pierwszych
dinozaurów ptasiomiedniczych, przystosowanych do niewybiórczego żerowania.
Mógł zadowalać się paszą o niskiej zawartości odżywczej, spożywaną
w dużych ilościach. Żywiły się głównie paprociami i liśćmi sagowców
osiągających nie więcej niż 2 m wysokości. Czasami jednak jadły owoce,
korę i inne rośliny, w tym pędy drzew i krzewów iglastych.
Dzięki ruchomym nadgarstkom kończyny przednie były niezwykle sprawne.
Kciuki miały kształt sztywnego kolca (pierwsi odkrywcy umieszczali
go na nosie zwierzęcia...), trzy środkowe palce były zakończone pazurami
podobnymi do kopyt, a piąty, służący do chwytania, zginał się do wnętrza
dłoni. Zakończone tępymi kopytami palce trójpalcowych stóp wsparte
były na mięsistych poduszkach.
Młody iguanodon, o stosunkowo krótkich kończynach przednich, zapewne
korzystał głównie z nóg. Osobnik dorosły był najczęściej czworonożny.
Kiedy poruszał się na tylnych kończynach, trzymał prawdopodobnie grzbiet
i ogon sztywno, niemal w poziomie (nie poruszał się więc wyprostowany
jak kangur - wbrew wyobrażeniom sprzed stu lat).
Iguanodon był jednym z pierwszych dinozaurów opisanych naukowo - jego
szczątki odkryto w Anglii już w latach 20. XIX wieku. Miejsce, w którym
znaleziono bardzo dużo szkieletów tych zwierząt, to kopalnia w belgijskim
miasteczku Bernissart. U schyłku XIX wieku natrafiono tam na 39 całych
szkieletów, co dowodzi, że dla bezpieczeństwa iguanodony poruszały
się w grupach. Żyły na bagnach i podmokłych terenach.
|