Cearadaktyl (Cearadactylus atrox)

Tłumaczenie nazwy rodzajowej: "groźny palec ze stanu Ceara"
Rozpiętość skrzydeł: ok. 5,5 m
Masa ciała: ok. 15 kg
Okres: wczesna kreda (ok. 120 mln lat temu)
Gady latające (pterozaury) nie były dinozaurami. Pierwszego z nich - pterodaktyla - opisano naukowo u schyłku XVIII w., a więc kilkadziesiąt lat przed dinozaurami. Kredowi krewniacy pterodaktyla, to największe latające zwierzęta wszechczasów (12 m rozpiętości skrzydeł). Skrzydła pterozaurów były błoniaste, oparte na bardzo wydłużonym palcu IV (serdecznym). Błona lotna rozpięta była u większości form między końcem palca a nasadą kończyn dolnych. Większość pterozaurów latała aktywnie, jak ptaki lub nietoperze, choć niektóre wyspecjalizowały się w szybowaniu. Podobnie jak u ptaków, w toku ewolucji pterozaurów doszło do skrócenia ogona, a następnie redukcji uzębienia, co zmniejszało ciężar zwierzęcia, podobnie jak puste, pneumatyczne kości. Ze względu na delikatny szkielet pterozaurów, ich skamieniałości spotyka się głównie w drobnoziarnistych osadach morskich i jeziornych. Niekiedy zachowują się nawet odciski błony lotnej i włosków okrywających ciało. Cearadaktyl, znany tylko ze znalezionej niekompletnej czaszki, należy do zróżnicowanej fauny pterozaurów. Ich szczątki odkryto w skałach formacji Santana, odsłaniających się na płaskowyżu Araripe w północno- wschodniej Brazylii. Czaszka cearadaktyla była bardzo lekko zbudowana, zaś długie zęby wskazują na rybożerność zwierzęcia.
Miejsca znalezisk: północno-wschodnia Brazylia
 
 
 
 
Bałtowski Park Jurajski jest objęty patronatem Państwowego Instytutu Geologicznego w Warszawie